ازپنجره به كوهها مي دوزم.هواي مه گرفته اطراف كوهستان انعكاسي روشن از دلي مه آلودرا برايم به تصويرمي كشد.من وكوهستان مبهوت اين صحنه مي شويم.گويي كاري از دستمان بر نمي ايد ولي صداي نفس هاي خسته ام به من مي گويد حتي دراين هواي گرفته نيز زندگي ادامه مي يابد.

 هواي عشق

هرروزچشمانت را مي گشايي وسينه ات را پرمي كني از هواي عشق پرمي زني با كبوتران دراوج آسمان تا نهايت بودن شايد بيابي آنچه را كه گم كرده بودي.

بیا که در غروب دل کسی به در نمی زند.

ز غصه غریبه ها کسی به سر نمی زند.

بیا که در سراب من کسی نظر نمی کند.

به جای پای دیگران کسی نگه نمی کند.

بیا بیا که آمدن  خیال روز و شب شده

در آن دم که نیلوفر می بندد به  پای سرو کوهی بند

من از یادت نمی کاهم.

اگر خواهی به یادم آر.