ازپنجره به كوهها مي دوزم.هواي مه گرفته اطراف كوهستان انعكاسي روشن از دلي مه آلودرا برايم به تصويرمي كشد.من وكوهستان مبهوت اين صحنه مي شويم.گويي كاري از دستمان بر نمي ايد ولي صداي نفس هاي خسته ام به من مي گويد حتي دراين هواي گرفته نيز زندگي ادامه مي يابد.

 هواي عشق

هرروزچشمانت را مي گشايي وسينه ات را پرمي كني از هواي عشق پرمي زني با كبوتران دراوج آسمان تا نهايت بودن شايد بيابي آنچه را كه گم كرده بودي.